Wedstrijdverslag U13 A tegen TK Meldert

DE PINTE A 3 - TK MELDERT 3

Misschien ligt het nog ergens verborgen in een onbekende bocht van mijn DNA sequentie, maar veel waarschijnlijker is dat ik het katholieke gen ergens in de loop van mijn kinderjaren onherroepelijk verloren heb. Los van de vraag of die wijziging van mij een mutant maakt (indien ja, dan hou ik mij ten zeerste aanbevolen voor een partijtje kleurenwiezen met Storm, Phoenix en Mystique), heb ik niet het gevoel dat dit gemis mij de afgelopen decennia echt wakker heeft gehouden. Maar toch zijn er, zo af en toe, van die momenten waarop ik denk dat wat extra katholieke bagage het leven eenvoudiger had kunnen maken. Het doorgronden van het begrip “Heilige Drievuldigheid” is zo een mysterie waar ik als agnosticus lang heb over lopen tobben – maar uiteindelijk heb ik de code gekraakt. De Drievuldigheid is namelijk iets wat ieder van ons in zich meedraagt: iedereen is zowel Vader als Zoon (of zowel Moeder als Dochter; ik voeg dit zelf maar toe in overeenstemming met de vrouwvriendelijke natuur van de meeste religies die in hun heilige geschriften de vrouw helemaal niet achterstellen of negeren uit principe maar gewoon om te besparen op drukinkt en printpapier – milieubewust zijn ze altijd al geweest: zo heeft de katholieke kerk zich enkele jaren geleden nog expliciet verontschuldigd voor het veelvuldig gebruik van de brandstapel tijdens de Middeleeuwen in plaats van het veel CO2-vriendelijkere vierendelen), en hoewel ik een beetje twijfel over de Heilige Geest, ben ik absoluut zeker dat minstens diens West-Vlaamse variant ook bij ieder van ons sterk aanwezig is. Wie het echt wil, kan nog een stap verder gaan, en trachten te weten komen wie er achter die Drievuldigheid precies schuil gaat. Bij mij blijken dat 3 Peters te zijn: Peter Vandenbempt als emanatie van het beroep dat ik eigenlijk had willen doen maar ben misgelopen, Peter Pan als het kleine jongetje dat ik diep van binnen altijd ben gebleven, en Peter’s Principle als uiting van het feit dat ik met dingen bezig ben waar ik geen iota verstand van heb (schrijven van wedstrijdverslagen hoort daar inderdaad ook bij – ik zal dit binnentikkertje maar zelf in eigen doel trappen voor onze U13 smart asses dat in mijn plaats doen).

Sinds de Whatsapp wedstrijdselectie van vorige donderdag weten we ook hoe de Drievuldigheid van trainer Alain er uitziet: Pep Guardiola (maar dat wisten we natuurlijk al langer), Martin Luther King (trainer Alain has a dream that one day Mbappé, Courtois, Neymar en andere Griezmann in zijn selectie zullen zitten), en Michael Jackson (niet de moonwalker maar wel de “Beer Hunter”, omdat consumptie van enkele door MJ aangeprezen biertjes rechtstreeks leiden tot hierboven beschreven dromen).

Een alcoholgeurtje hing er niet in de kleedkamer op zaterdag maar met opzwepende beats op volle decibelsterkte leek de sfeer er bijzonder goed in te zitten. Op het veld was er echter geen plaats voor frivole danspasjes; integendeel, het hele eerste kwart was een aftasten van 2 opponenten met vergelijkbare kwaliteiten en quasi identiek spelsysteem. Mooi om volgen vanuit tactisch oogpunt, maar open doelkansen, laat staan doelpunten leverde dit niet op: 0-0 na het eerste kwart. De bezoekers uit Meldert namen in het 2de kwart het initiatief duidelijk in handen door een combinatie van stugge verdediging, waartegen onze jongens geen kans bij mekaar gevoetbald kregen, en een beter draaiende veldbezetting met vooral de sterke centrumspits als pivot bij de aanval. Een aantal brandjes werd nog geblust maar toen er te veel moest worden gecorrigeerd, caprioleerde de bal via Thibault en Victor ongelukkig in eigen doel. Even later werd het 0-2 op een lage schuiver van de Meldertse spits, en werd het duidelijk dat onze jongens voor de moeilijkste opdracht van dit seizoen stonden.

De aansluitingstreffer van Simen vlak voor rust kwam een beetje uit de lucht vallen, maar bezorgde een reddingsboei om de bakens in de 2de helft te proberen verzetten. En hoe het aangezicht van de wedstrijd veranderde: was de 1ste helft nog een afwachtend en tactisch spel geweest, dan kwamen we na de rust ogen te kort om alles te volgen. Spelend naar de eigen & talrijke supporters (zowel Rood als Wit konden rekenen op een uitverkochte dug-out) begonnen onze jongens furieus aan het 3de kwart. Een knal van Henri spatte uiteen op de deklat, Ischa gleed een voorzet van Vitas aan de verste paal helaas ook tegen die paal, en Simen sneed als een mes door de Meldertse boter maar geraakte alleen voor doel dan toch niet voorbij de doelman. Het voetbalcliché wil dat de ploeg die niet scoort, uiteindelijk het deksel op de neus krijgt, maar dit bleek deze keer dan toch niet op te gaan: Poliet scoorde de gelijkmaker, en Ischa bracht ons op assist van Thomas zelfs op voorsprong. Even leek het nu echt in sneltreinvaart verder te zullen gaan, maar een positionele onoplettendheid na een dubbele vervanging gaf de bezoekers de gelegenheid de bordjes terug in evenwicht te hangen: 3-3 na een verschroeiend kwart.

Het evenwicht was hersteld, niet alleen op het scorebord maar ook op het veld. Beide ploegen bleven nadrukkelijk voor de overwinning gaan, en dat leverde aan beide zijden nog een aantal 24 karaats kansen op maar onbegrijpelijker wijze geen doelpunten: Meldert had altijd moeten scoren op een rebound na een prima redding van Victor (bal werd naast gezet), en plaatste een reuzenkans in het zijnet; maar de bezoekers hadden ook geluk dat bij de U13 nog geen rode kaarten worden uitgedeeld want de fout op een doorgebroken Louis was niet echt sportief (de prima vrije trap van Henri over de grond en onder de muur werd knap gestopt door de doelman), en in de allerlaatste seconde belandde een bal van Jarno op de lat en was Poliet net te ver doorgelopen om de terugkaatsende bal in doel te deponeren.

3-3 was een terechte uitslag tussen 2 gelijkwaardige ploegen na een wedstrijd met veel kansen en veel spanning. Alles geweldig dan ? Wel, toch niet echt: de bezoekende trainer leek redelijk ongelukkig en kon niet snel genoeg naar de kleedkamer met zijn ploeg, en ook bij onze U13 hadden meerdere ouders gemerkt dat op de moeilijkere momenten, er al eens een harder woordje was gevallen tussen de jongens onderling. Dit is helemaal niet nodig; het is niet meer dan logisch dat we dit jaar moeilijkere wedstrijden voor de kiezen krijgen maar dat is waar we ook allemaal naar uitgekeken hebben. En de enige manier om dit aan te pakken, is door er als ploeg voor te gaan - zoals de wielrenners van Patrick Lefèvre al meer dan 20 jaar weten: de weg naar succes is Vincere Insieme, Samen Winnen. En nu ik toch on a roll ben qua goedbedoelde aanbevelingen, plak ik er graag nog een 2de aan vast: als er voor de wedstrijd dan toch luide muziek moet spelen, gelieve de beats de volgende keer te vervangen door Bloodbuzz Ohio; de firma dankt u.                                                                       (Dirk Poelman)